Tijdens deze reizen ben je nooit alleen

Uitgestrekte olijfvelden, eeuwenoude kerken en een bruisende haven: zomaar een paar highlights van de jaarlijkse reis van HartbrugReizen naar kustplaats Cesenatico in Italië, die plaatsvond van 3 tot en met 12 oktober. Niet één, maar twee bussen met maar liefst 83 reizigers beleefden bella Italia.                                               

Al op de heenreis zit de sfeer er goed in. Zo ook bij Arnold. “Twaalf jaar terug is mijn vrouw overleden en op den duur ga je dan toch anders op vakantie”, vertelt hij. “Nu wilde ik het eens op deze manier proberen. De reis zat eigenlijk vol, maar een aantal dagen terug kreeg ik te horen dat ik tóch mee mocht. Dat liet ik me geen twee keer zeggen.” Terwijl de kilometers verstrijken en buschauffeurs Marcel en Yvon de bussen behendig door allerlei bochten manoeuvreren, is het bij de eerste stop tijd voor een traditie: Limburgse vlaai. Die wordt direct goed ontvangen. Diezelfde avond wordt er overnacht in Ulm, Duitsland, waar de meeste reizigers na een stevig diner direct hun bed opzoeken om de volgende ochtend energiek de reis te kunnen vervolgen.

De tweede reisdag

Hoewel niet iedereen goed heeft geslapen – wellicht is het de spanning – is de groep er klaar voor om vandaag door te reizen. Zo ook Coby, die al klaarstaat om de bus weer in te gaan. “Ik ben eerder met HartbrugReizen afgereisd naar Schotland. Waarom ook niet, nu kan het toch nog? Ik ben hier met mijn zwager, Gerard. Zijn vrouw en mijn man zijn overleden. Daarom doen we nu veel samen.” Gerard voegt daaraan toe: “Ik ben al vier keer met HartbrugReizen meegegaan en dat bevalt goed. Met mijn vrouw ging ik altijd met de camper weg. Inmiddels ga ik al jaren met Coby op pad.”

Met regen maar vol goede moed verlaten de reizigers Duitsland, want de weersvoorspelling in Cesenatico is gelukkig een stuk beter. Onderweg worden er enthousiast wat Franse chansons meegezongen. Sommige reizigers zijn al jaren onderdeel van de welbekende ‘Hartbrugfamilie’. Voor hen voelt dit als een warm bad, een weerzien van reizigers die ze al eerder hebben ontmoet. Er zijn er zelfs die al jaren meegaan naar Cesenatico. Anderen gaan voor het eerst mee op reis, zoals Toos. Tijdens een tussenstop in Oostenrijk vertelt ze enthousiast over haar liefde voor de bergen. Zij was fanatiek bergwandelaar en ging tot vorig jaar twee keer per jaar skiën. “Ik heb veel reizen gemaakt, onder andere naar Oostenrijk en Zwitserland. Ik ben alleen, maar wil graag dingen blijven zien en ontdekken.”

Langs allerlei dorpjes en enorme, soms met sneeuw bedekte bergtoppen, bereiken de bussen uiteindelijk Italië. Daar kijken de reizigers hun ogen uit als er een Italiaanse begraafplaats met op elkaar gestapelde graven voorbijkomt. Ook vangen ze al een glimp op van de haven van Cesenatico, waar de dobberende boten, verlichting en gekleurde huizen voor een prachtig uitzicht zorgen. Kort daarna komt Hotel Laura in zicht, waar het welkomstcomité, oftewel de familie door wie het hotel wordt gerund, de reizigers al opwacht. Na twee lange reisdagen duikt ook vanavond het overgrote deel van het gezelschap vroegtijdig het bed in, maar een aantal waagt zich nog aan een afzakkertje, waaronder reiziger Addie, die uitroept: “Nu is het écht vakantie!”

Wandeling door Cesenatico

Op de eerste volledige dag in Cesenatico is het typisch Hollands weer: storm en regen. Toch mag dat de pret niet drukken. Om 11.00 uur heeft zich buiten een groep reizigers verzameld voor een wandeling door de vissersstad, met een haven die is ontworpen door niemand minder dan Leonardo da Vinci. Terwijl we langs de in het water gelegen vissersboten, gekleurde huizen en conserveputten lopen, vertelt reisleider Marly van alles over de stad.

Onderweg laten Werner en Elly weten waarom zij zijn meegegaan. “Wij zijn eerder naar Schotland geweest en dat was fantastisch”, zegt Elly. “We gaan echt mee voor de rust. Als er iets met mijn man gebeurt, weet ik dat er voor hem wordt gezorgd.” Na de stad te hebben verkend, strijkt een deel van de groep neer in een koffietentje aan de haven en komt de eerste Aperol Spritz op tafel bij onder anderen Rina, Jan en Sjaan. Rina is nu meerdere keren in Cesenatico geweest en zelfs al voor de 27^ste keer mee op reis. Het was al langere tijd de bedoeling dat zij met broer Jan en nichtje Sjaan zou gaan. Dat is ze dit jaar eindelijk gelukt. “Ik hoor altijd dat de groep op deze reizen een soort familie is en dat ervaar ik nu al zo”, zegt Jan. “Iedereen trekt meteen naar elkaar toe. Heel prettig.”

’s Avonds wordt er geproost met Aperol Spritz, wat inmiddels is uitgegroeid tot een ware HartbrugReizen traditie. Ook verjaardagen van reizigers laat het hotelpersoneel trouwens niet ongemerkt voorbijgaan: dit wordt gevierd met een grote taart en vuurwerk.

Ravenna   

Met een strakblauwe lucht vertrekken de reizigers vandaag naar Ravenna, waar de gids de groep staat op te wachten om ze rond te leiden door de stad. Allereerst naar het Mausoleum van Galla Placidia, van binnen prachtig versierd met onder andere mozaïek, waarna de basiliek van San Vitale aan de beurt is. Aan de buitenkant zie je er niets aan af, maar van binnen is deze adembenemend mooi door alle schilderingen en mozaïek, die er steentje voor steentje in is gedrukt. Een groep reizigers hangt aan de lippen van de gids. “Dit is geweldig”, wordt er gefluisterd.

Er worden nog meer kerken bezocht, waaronder een doopkapel met daarop een afbeelding van Johannes de Doper. Na afloop zegt Ria dat ze haar ogen heeft uitgekeken. “De gids weet ongelofelijk veel te vertellen. Hij is zo enthousiast. Heel speciaal.” Ook Luud geniet. Zij is samen met haar man Jan op reis. “Mijn man was al hartpatiënt en zelf heb ik begin april ook een hartinfarct gehad. We gaan nu voor de zevende keer mee met HartbrugReizen. Buiten dat het leuke reizen zijn, geeft het mij een fijn gevoel vanwege de gezondheid van mijn man.”

Met een voldaan gevoel keren de reizigers terug naar het hotel. Daar uiten ook vriendinnen Mariet en Tilly hun enthousiasme. “Wat is het leuk om met deze begeleiding op reis te zijn”, vertelt Mariet. “Het is zo relaxed. Ze zijn allemaal even zorgzaam en dat is echt het kapseltje, het coconnetje. Ik bewonder ze. Als ik hier niet met vriendinnen zou zijn, zou ik alleen gaan, want tijdens deze reizen ben je nooit alleen.” Dat kan haar vriendin Tilly alleen maar beamen: “Hier wordt naar mensen omgekeken, je wordt echt gezien. Wat ik daarnaast zo leuk vind, is dat alle vrouwen zich onder elkaar mengen. Heel gezellig.”

Faenza en Brisighella

Vervolgens staat Faenza, de stad van de keramiek, op de planning. Onderweg vertelt buschauffeur Yvon over de bomen met pijnboompitten, kruidenvelden en kakibomen met oranje vruchten die we tegenkomen. Eenmaal in het internationaal keramiekmuseum in Faenza kijkt de groep aandachtig rond. Zo ook Magda, die zich al vijftig jaar met keramiek bezighoudt en het fantastisch vindt. Ook de altijd goedlachse zussen Mia en Tineke zijn positief. “Gewoon altijd naar het positieve kijken, niet naar het negatieve”, geeft Tineke als gratis tip mee. Die instelling heeft ze misschien wel te danken aan haar zwemcarrière, waarmee ze destijds een Olympische bronzen medaille in de wacht sleepte. “Ik vergeet nooit dat een trainer zei: altijd je best doen, dan komt de beloning.” Het is haar levensmotto geworden. De zussen doen alles samen, wonen zelfs samen. Ze gaan ook nog weleens met het vliegtuig weg, maar, zegt Mia: “De organisatie is hier prettig, de begeleiding vrolijk. Het is een leuke groep mensen.” Tineke voegt daaraan toe: “Hoe mooi is het dat we dit op deze leeftijd nog kunnen doen? Dat is toch geweldig?”

We gaan door naar het middeleeuwse plaatsje Brisighella, terwijl Yvon vertelt dat deze streek bekendstaat om haar kiwi’s en olijfbomen. Zittend in de bus zegt Martin dat er voor hem op deze reis zelfs al een vriendschap is ontstaan met een andere oud-marinier die hij heeft ontmoet. Hij gaat al een jaar of zes mee met HartbrugReizen en heeft het ook hier weer prima naar zijn zin, geeft hij aan.

Eenmaal terug in het hotel vloeit de vino tijdens het diner rijkelijk en wordt de avond afgesloten op de dansvloer. Want, wordt er boven de muziek uit geroepen: “Dansen houdt je jong!”

San Marino

Dan is het tijd voor San Marino, waar de groep met een gondel naar boven gaat en het weidse uitzicht absoluut de moeite waard blijkt te zijn. Een aantal mensen loopt zelf naar boven, waaronder het koppel Nico en Sylvia, allebei topfit en ook al meerdere keren mee geweest naar Cesenatico. Zij zeggen ook nu weer te genieten. San Marino bestaat uit allerlei smalle steegjes en kronkelachtige straatjes, langs typisch Italiaanse terrasjes en winkels waar de geur van leer je tegemoetkomt.

Zittend op een bankje vertellen Irene en Anneke dat ze normaal gesproken met een groepje van zes meegaan, maar nu voor het eerst met z’n tweeën. “Wij gaan met HartbrugReizen mee voor de sfeer, aandacht en veiligheid”, zegt Irene. “Als er iets is, staat er direct iemand voor je klaar.” Door is hier samen met vriendin Miriam. “Ik vind dit heel fijn, er is altijd een goede sfeer. Eerder maakte ik mooie reizen met mijn man, met de motor, maar door mijn hartinfarct gaat dat niet meer. Mijn man rijdt nog wel motor en heeft energie, maar ik ben snel kortademig. Daarom doet mijn man motorreizen en ga ik nu mee met deze reizen.”

Wijnproeverij Cantina Glicine     

De volgende dag vertrekken ruim vijftig mensen na een rustige ochtend naar een wijnproeverij bij Cantina Glicine. Onderweg benadrukt Gerard dat hij de reis perfect vindt. “Ik ben vanochtend met Coby nog een uur of drie gaan wandelen. De omgeving is prachtig en ik heb het enorm naar mijn zin hier. De reis is weer heel goed verzorgd. Ik vind het fantastisch.” Dat geeft ook Gilbert aan, die hier samen met zijn vader Pieter is. Hij is met name onder de indruk van de betrokkenheid van de begeleiding. “Ik zie nu pas met eigen ogen wat HartbrugReizen kan betekenen. Van de week ging het even niet goed met mijn vader en direct stond er een verpleegkundige voor hem klaar om te vragen hoe het ging en ons van tips te voorzien. Daarnaast is hier echt saamhorigheid.”

Een rondleiding langs de wijngaard en vaten geeft inzage in het proces. Daarna strijkt de groep neer en worden de eerste glazen wijn ingeschonken. Wat opvalt, is dat de groep heel begaan is met elkaar. Elke dag weten de reizigers elkaar meer te vinden. Er is verbinding. Druk kletsend zitten ze aan tafel, terwijl meerdere witte en rode wijnen de revue passeren. Na een klein uur keren de bussen terug naar het hotel en zit de sfeer er nog altijd goed in, want als Marly vraagt of iemand nog wat wil drinken, wordt er uitbundig geroepen: “Een borrel!”

De avond wordt in Hotel Laura opnieuw afgesloten met een DJ, die ervoor zorgt dat de dansvloer in een mum van tijd goed gevuld is. Adri vertelt onder het genot van een drankje dat ze de organisatie een tien plus vindt. “De begeleiding is oprecht bezorgd, begaan met je. Ik ben met veel reisorganisaties mee geweest, maar heb dit nooit eerder zo ervaren.”

Lokale markt en boottocht

Dan is de laatste excursiedag aangebroken. Tegen tienen brengt een deel van de groep een bezoek aan de lokale markt in Cesenatico, waar het aan verse groente en fruit, leren tassen en kleding niet ontbreekt. Terwijl ze over de markt slentert, vertelt Miriam dat ze deze week enorm genoten heeft. “Leuke mensen, lekker eten en drinken. Een prachtige reis. Elke dag is hier een hoogtepunt. Ik zou zeker nog een keer meegaan.”

’s Middags worden de reizigers verwend met nóg meer zon dan ze de dagen ervoor al gewend waren, wat perfect uitkomt voor de geplande boottocht. Voorafgaand aan de boottocht zegt Wout, die hier samen met zijn vrouw is, dat hij alles goed geregeld vindt. Ook Mieke Meewis is over de reis te spreken: “Het is fijn gezelschap. Het leuke vind ik ook dat ik ’s ochtends beneden kom voor het ontbijt en gewoon bij iemand kan aanschuiven. Dat is prettig als je alleen bent. Zo’n reis is hoe dan ook een uitkomst als je alleen bent.”

Eenmaal op de boot spreidt de helderblauwe zee zich voor ons uit. De meesten genieten buiten van de zonnestralen, terwijl een aantal reizigers gezellig binnen zit te kletsen, zoals Ria en haar zus Miny. Voor hen voelt het allemaal erg veilig, zegt Ria. “Zonder de medische hulpverlening was ik niet met mijn zus meegegaan, maar hier weet ik dat we worden opvangen. Dat maakt dat ik het aandurf.” Dit is precies de kracht van HartbrugReizen. Deze reis verloopt niet voor iedereen zonder slag of stoot, maar heeft daardoor des te meer aangetoond dat je er als reiziger nooit alleen voor staat. De begeleiding staat altijd voor eenieder klaar. Dit is ook binnen de groep niet onopgemerkt gebleven. “De begeleiding staat minstens twintig uur per dag aan”, zegt Arnold. “Daar heb ik heel veel respect voor.” Voor Joke is dit de reden dat zij en haar man Leo het fijn vinden om mee te gaan. “Buiten de gezelligheid van zo’n groepsreis, geeft het rust. Ik weet dat hier altijd wordt opgelet.”

Ook Mieke Jacobs – van den Wildenberg geeft het een warm en veilig gevoel. “Ik kan prima alleen op vakantie, maar hier weet ik dat ik, wanneer er met mij als hartpatiënt iets gebeurt, hulp krijg. Daarbuiten voel ik me thuis in deze groep. Hier leer je écht mensen kennen.” Jacques en Bea zitten bij haar aan tafel. Jacques voegt daaraan toe: “Het is zo goed georganiseerd en echt ontspannen. Ik heb heel lang geen vakantie gehad doordat ik een verantwoordelijk beroep had. Voor het eerst in tientallen jaren heb ik nu écht vakantie, zo voelt het.”

Terug naar huis    

Na een groepsfoto wordt de terugreis ingezet en sluiten veel reizigers moe maar voldaan de ogen. Werner en Elly hebben genoten, geven ze aan. “Een schitterend hotel, leuke mensen”, zegt Werner. Zijn vrouw knikt. “Alles was keurig verzorgd. Ik begrijp goed dat ze elk jaar naar dit familiehotel gaan. We kwamen in een warm bad terecht. Ik heb absoluut geen spijt van deze reis.”

Nog één keer wordt er geproost met Limoncello, een traktatie van chauffeur Yvon, terwijl de laatste kilometers door Italië worden afgelegd. Magda verzorgt de zang in de bus door liedjes uit vroegere tijden te zingen. Na opnieuw een overnachting in het hotel in Ulm wordt de reis voortgezet. Verschillende reizigers zeggen te hebben genoten, zoals het koppel Mike en Annemie. Hetzelfde geldt voor Herman en Anna, dit jaar voor het eerst van de partij. Nel zegt: “Dit was mijn vierde reis en ik vond het opnieuw geweldig.”

Er zijn zelfs reizigers die nog wat hebben geleerd, zoals Joke, die tijdens de reis regelmatig met Arnold optrok. Zij durfde niet meer te fietsen, maar Arnold wist het tij te keren. “Hij heeft ergens een fiets vandaan getoverd en me opnieuw leren fietsen. Dat is natuurlijk hartstikke leuk.” Dit is overigens niet het enige waar ze blij mee is. “De begeleiding is geweldig, net als het programma en het hotel dat waren. Ik ben blij dat ik ben meegegaan.”

Tekst: Laura van Horik

Dit artikel verscheen eerder in het Hartbrug Magazine.